IranSculpture.ir
تحقیقی - خبری - پژوهشی جامع ترین سایت تخصصی هنر مجسمه سازی ایران
بازگشت رویدادهای مجسمه سازی ایران
[1] 2 ........................................................................................................... [گزارش سفر اعضای انجمن به اروپا]
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
گزارش سفر اعضای انجمن به اروپا
پریسا خضایی

نشریه مجسمه ـ انجمن مجسمه‌سازان ـ شماره پنج ـ ص 94 ـ 90
عنوان :
نویسنده:
مترجم:
منبع:
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

بالاخره بعد از مدت‌ها رایزنی جهت سفر اعضای انجمن به اروپا این امر در 2 مرداد 1386 با هزینه شخصی اعضا به وقوع پیوست.
ابتدا این سفر با رویکرد بازدید از پنجاه و دومین دوسالانه بینال "ونیز" و پنج سالانه دکومنتا ‌«Documenta»‌و ده ‌سالانه‌ مجسمه‌سازی مونستر «Muenster Sculpture Projects» تعیین‌گردید برنامه جهت بازدید از 7کشور طرح‌ریزی شد: فرانسه ـ ایتالیا ـ اطریش ـ آلمان ـ هلند ـ بلژیک ـ لوگزامبورگ ـ که پس از اعلام به اعضا و پیگیری مکرر جهت اخذ روادید امکان آن از سوی وزارت امور خارجه و با همکاری وزارت ارشاد با طی طریق فراوان میسر گردید.
سفر ما سه‌شنبه 2 مرداد ساعت 4 صبح با پرواز به مقصد پاریس از فرودگاه امام خمینی آغاز شد که بعد از ظهر همان روز به پاریس رسیدیم.
پس از اقامت در هتل و استراحت کوتاهی جهت بازدید از دروازه پیروزی ناپلئون و برج ایفل راه افتادیم ـ عبور از ایستگاه‌های مترو تجربه جالبی بود با توجه به اینکه قدیمیترین مترو در جهان مربوط به پاریس است هنوز پس از گذشت سال‌ها به جابه‌جایی مسافرین به نحو مطلوب می‌پردازد.
روزهای طولانی فرانسه با توجه به غروب خورشید در ساعت 11 شب این فرصت را می‌داد تا زمان بیشتری از شهر بازدید کنیم. آن شب پس از بازدید «برج ایفل» که بزرگترین بنای پاریس بود به تماشای فضاهای شهر، بخصوص خیابان «شانزلیزه» رفتیم.
آنچه در روز دوم سفر، چهارشنبه 3 مرداد برای همه حائز اهمیت بود بازدید از موزه «لوور» 6 بود. موزه‌ای بی‌نظیر که پیشتر کاخ سلطنتی ناپلئون بوده که به مرور به جهت تبدیل به موزه در 4 طبقه و 3 ورودی توسعه یافته بود.
ورودی دنون «DENON»: شامل نقاشیهای ایتالیا، اسپانیا و فرانسه در قرن 19 جواهرات ـ مجسمه‌های ایتالیا، اسپانیا، شمال اروپا ـ یونان، اتروسک ـ هنر مصر، روم، فنیقی هنر آفریقا، آسیا، اقیانوسیه و آمریکا.
ورودی سال «SULLY»ـ شامل طراحی و نقاشی‌های فرانسه از قرن 17 تا 19 هنر دکوراتیو قرن 17 و 18 ـ آثار یونان اتروسک و روم ـ دوره پارانوئیک مصر ـ هنر ایران باستان ـ عرب به اضافه تاریخچه لوور.
ورودی ریشلو «RICHELIEU»ـ مربوط به نقاشی قرن 14 تا 18 فرانسه ـ آلمان ـ فنلاند ـ هلند ـ آثار دکوراتیو قرن 18 و 19 ـ آپارتمان ناپلئون سوم ـ مجسمه‌های فرانسه ـ بخش ایران ـ بخش هنر اسلامی.
حرکت در طبقات موزه نوعی عبور از تاریخ هنر تنها با یک نقشه بود و آنچه بیشتر توجه همگان را جلب می‌کرد مجسمه الهه «ساموتراس» (متعلق به 190 ق.م. که در سال 1863 پیدا شد) «ونوس» (متعلق به 200 ق.م. که در سال 1820 در یونان پیدا شد)، «مونالیزا» و بخش مصر بود. مصر فضای خاصی داشت که این آثار بیشتر مربوط به زمانی است که ناپلئون در قرن 18 ـ دویست دانشمند را به مصر می‌برد و گنجینه عظیمی را به «لوور» منتقل می‌کند. بازدید از موزه «اورسای» (www. musee – orsay. fr) نیز در برنامه همان روز تنظیم شده بود موزه‌ای 4 طبقه که پیشتر ایستگاه قدیمی راه‌آهن بوده که به مرور با تغییر کاربری آن، موزه‌ای درخور توجه شده بود. در این موزه نقاشی‌های «سزان» تا «پیکاسو» «ونگوگ» «ماته» «مدیلیانی» «ماکس ارنست» ـ «ماتیس» مجسمه‌های «رودن» «ریموندهنز» آثار ناتورالیسم و «آرت نوو» و «امپرسیونیست»و همچنین نمایشگاههای دوره‌ای با موضوع «معماری» و نمایشگاه عکس با موضوع: «دست» برپا بود که به بررسی دست در طول تاریخ هنر پرداخته بود.
در کل 4000 اثر هنری در مساحت 45000 متر مربع در این موزه وجود داشت. آن روز چهارشنبه بود و تنها روز هفته بود که «لوور» تا ساعت 10 بعد از ظهر باز بود و این فرصتی بود که مجدداً به «لوور» برگشته و به اداامه بازدید در بخشهای آن بپردازیم و هم در مسیر «کاکروسل آرک» (cak rousel Arc) را ببینیم اگرچه که از صبح برای دیدن موزه یکسره راه رفته بودیم!
روز سوم سفر (پنج‌شنبه 4 مرداد) بازدید از مرکز «پمپیدو» pompidou centre) www. centrepompidou. fr ) بود که در نگاه اول با معماری «های تک» آن بیش از هر چیز نظر را به خود جلب می‌کرد. فضا به دو شکل «داخلی» و «خارجی» تعریف شده بود که ارتباط بین طبقات به شکل خارجی بود.
ابتدا ساختمان اصلی «پمپیدو» در 3 طبقه تعریف شده بود که بعدها به 7 سطح توسعه می‌یابد. البته دستور ساخت این بنا در سال 1969 توسط «پریزیدنت ژرژ پمپیدو» داده شد که در سال 1977 بازگشایی می‌شود ـ و «رنزو پیانو» (Renzo piano) «ریچارد راجرز» (Richard Ragers) «جیان فرانکو فرانچینی» (Gian Franco Franchini) نیز طراحان آن بودند.
جالب آنکه فضای معماری تنها در چند رنگ خلاصه می‌شد که هر کدام با هدف و القای مفهومی به کار برده شده بودند. آبی: نماد هوا ـ سبز: نماد مایعات ـ زرد: الکتریسیته ـ قرمز: حرکت و امنیت (رنگ کپسول ایمنی موجود در طبقات و حرکت آسانسورها)
هدف اصلی در ارائه آثار موجود در «پمپیدو» بیشتر رابطه میان رشته‌ای در هنر و حذف مرزهای هنر بود که حتی در چیدمان آثار: گرافیک، طراحی صنعتی، ویدئو آرت، مجسمه، نقاشی و... این جریان بین رشته‌ای به خوبی مشهود بود به خصوص که نوع ارتباط بین طبقات (پلکان و آسانسور) به شکل «خارجی» این جریان را قوت می‌بخشید.
در سطح اول این موزه آثار «فیلیپ مایوکس» (Philippe Mayaux) و در کنار آن آثار «آنت مسژه» (Annette messager) بود که در ادامه اثر سال پیش خود در بینال ونیز گالری را به خود اختصاص داده بود.
در سطح چهارم و پنجم نیز آثار «گنزالس» (Julio Gonzales) و کلکسیون موزه بود که آثار مکتب «باوهاوس» و جنبش‌های هنر مدرن: کوبیسم ـ امپرسیونیسم ـ اکسپرسیونیسم ـ و دادا پرداخته بود.
در سطح ششم نمایشگاهی از «پیکاسو تا سیلویا با چلی» (From Picasso to sylivia Bachli) برقرار بود.
آتلیه «برانکوزی» نیز در خارج از ساختمان «پمپیدو» بود که خود زمانی را می‌طلبید تا به تأمل، نظاره‌گر کارگاه یک مجسمه‌ساز حرفه‌ای بود.
نمایشگاهی از مجسمه‌های «تونی گرند» (Toniy Grand) نیز در کنار آتلیه برانکوزی برپا بود.
مجموعه «لدی فنس» (La Defense) که بزرگترین مرکز تجاری اروپا از دهه 1980 بود جزء برنامه بعد از ظهر روز سوم سفرمان بود. آنچه در خروج از مترو و ورود یکباره به این فضا انسان را تحت‌تأثیر قرار می‌داد به رخ کشیدن معماری با ساختمانهای بلند تا ارتفاع 100 متر بود. مخصوصاً بنای «گرند آرک» Grand Arc) (www. grandearcher. com که آرک چهارگوش 110 متری بود که تاریخ ساخت آن به 1982 برمی‌گشت. به گفته فرانسویها اگر در امتداد «دروازه ناپلئون» بایستیم قابی است که برای آن یادمان طراحی شده.
به هر ترتیب با نشستن بر روی تعداد زیادی پله در قسمت تحتانی «گرند آرک» جایگاه مناسبی بود برای دیدن مجموعه 130 هکتاری «لدی فنس».
تاریخ ساخت مجموعه «لدی فنس» در 1958 شروع و در چند دوره توسعه می‌یابد. نسل اول آن تا سال 1966 ادامه داشته که ارتفاع ساختمانها تا 100 متر بوده، نسل دوم در دهه 1970 و نسل سوم 1980 که بنای «Quatre temp» نیز در این دهه ساخته شده. این مجموعه از سال 1980 تاکنون بزرگترین مرکز تجاری اروپا محسوب می‌شود در این مجموعه 2600 هتل و نیز 60 مجسمه و «یادمان» وجود دارد. دوره آخر و تکمیلی این پروژه از 2006 تا 2015 است که تخمین ارتفاع آپارتمان‌های آن به 320 متر خواهد رسید!
روز چهارم سفر جمعه 5 مرداد به سمت ایتالیا راه افتادیم که به جهت نقص فنی ماشین در نیمه راه مجبور شدیم یک شب را در «شامونیکس» (chamonix) شهری در مرز سوئیس بگذرانیم. شهری زیبا و رویایی که پنجره‌هایش رو به کوه‌های آلپ باز می‌شد ـ شهری آغشته با طبیعت زیبا و رنگین و تله‌کابینی که جهانگردان را از این محل به مرز ایتالیا یا فرانسه می‌برد و هر تقدیر فرصتی بود برای تجربه شهری جدید در مرز سوئیس.
پس از رفع مشکل، ما به سمت ایتالیا حرکت کردیم.
و اما «وینز»...
برناه دیدار از پنجاه و دومین «بینال ونیز» برنامه روز ششم تا هشتم (یکشنبه 7 مرداد تا سه‌شنبه 9 مرداد) سفر ما بود. این بینال که از 20 خرداد تا 30 آبان 1386 برپا است با پیام «تفکر با احساس، حس کردن با عقل، هنر در زمان حال» با حضور 76 کشور و 100 هنرمند در اسکله «آرسناله» (Arsenale) باغ‌های«جاردینی) (Giardini) و پاویون‌های سطح شهر برگزار گردید.
«رابرت استور» (Robert storr) مدیر هنری این بینال است. جالب اینکه وی اولین سمینار خود را جهت خط مشی بینال 2007 با «تیتر» آنجا که جهانهای هنری به هم می‌رسند: مدرنیته‌های چندگانه و سالن جهانی» را در سال 2005 ارائه می‌دهد!
وی به گفته خودش هدف تئوریک از این مفاهیم را نداشته بلکه با رویکرد بنیادین به هنر پرداخته «محل پیوند عقل و احساس» دغدغه‌ای که از دوره افلاطون آغاز شده است.
غرفه‌های مختلف شرکت کننده برداشتی متفاوت از پیام بینال داشتند مثلاً موضوع اثر ارائه شده آمریکای لاتین «قلمرو» بود ـ ترکیه «شکایت نکن» ـ سنگاپور «وهم، افسانه و خیال» ـ آفریقا با مضامین سیاسی: «فهرست مردم لوواندا» ـ چین: «معجزه‌های روزمره» که توسط 4 هنرمندزن اجرا شده بود و لبنان: که به موضوع «پیشگفتار» پرداخته بود.
وقتی در لیست شرکت کنندگان نگاه می‌کردی تاجیکستان، مکزیک، آذربایجان، لبنان.
لوای! جزو کشورهایی بودند که برای اولین بار در این بینال شرکت می‌کردند و جای خالی ایران خیلی نمود داشت. پس از بازدید از بینال ونیز به جزیره «مورانو» (Murano) محل هنر شیشه‌گری ایتالیا رفتیم و در ادامه، بعد از ظهر روز سه‌شنبه 9 مرداد به سمت اطریش حرکت کردیم که نیمه شب به جهت دو روز اقامت به محل هتل در وین رسیدیم. صبح را به بازدید از کلیسای «سن استفان» (St.Stephan) رفتیم، کلیسای بازمانده از عصر گوتیک با پنجره‌های بلند، مناره‌های مخروطی و سر به فلک کشیده که نظر اکثر جهانگردان را به خود جلب می‌کرد.
در این بین افرادی با یونیفورم‌های محلی در حال فروختن بلیط‌های اپرا بودند که منظره جالبی را در کنار کلیسای «سن استفان» ایجاد کرده بودند.
«موزه موموک» (www. mumok.at) با نمای سنگ سیاه در هشت طبقه محل بعدی بازدید ما بود. این موزه که 3 طبقه آن زیرزمین بود در یک طبقه بطور اختصاصی آثار «بادی آرت» ، «پرفورمنس» و «ویدئو آرت» و در دیگر طبقات آثار «پاپ

 [1] 2


فراخوان جشنواره های داخلی
فراخوان جشنواره های خارجی
100 سال مجسمه سازی نوین جهان
جشنواره های بین المللی
مقالاتی پیرامون هنر و زیبایی شناسی
معرفی کتاب
مقاله شناسی
پایان نامه های مجسمه سازی

اخبار انگلیسی
مقالات انگلیسی


درباره ما
تماس با ما
info@iransculpture.ir
IranSculpture@yahoo.com