IranSculpture.ir
تحقیقی - خبری - پژوهشی جامع ترین سایت تخصصی هنر مجسمه سازی ایران
بازگشت مقالات پیرامون مجسمه سازان خارجی
[1] ..................................................................................................................... [نمايشگاه آثار آلبرتو جاکومتی]
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نمايشگاه آثار آلبرتو جاکومتی


تنهايي ‌انسان‌ مدرن، ترجمه زهرا صابري، روزنامه همشهری 19 مردادماه 1388 خورشیدی
عنوان :
نویسنده:
مترجم:
منبع:
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

مجموعه هنري بيلير در سوئيس به‌تازگي ميزبان نمايشگاهي از آثار آلبرتو جاكومتي، تنديس‌ساز سرشناس اهل سوئيس بود.
اين نمايشگاه كه بيش از 100 اثر از اين هنرمند را در بر مي‌گرفت براي نخستين بار در جمع اعضاي خانواده وي برگزار شد. براي آشنايي مخاطبان ايراني دوستدار آثار حجمي، گزارش مجله هنري آرت از اين نمايشگاه را از نظر مي‌گذرانيم.
براي آلبرتو جاكومتي آن‌قدر نمايشگاه برپا كرده‌اند كه وقتي دوباره خبر برپايي نمايشگاه آثار او را مي‌شنوي بي‌درنگ از خود مي‌پرسي اين‌بار اين تنديس‌ساز مشهور اهل سوئيس چه ايده جديدي را از چنته مهارت و تجربه‌ خود بيرون خواهد داد؟
مجموعه هنري بيلير مي‌كوشد آثار اين هنرمند پركار را كه در مقاطع مختلف هنري شكل گرفته براي نخستين بار در يك جمع خانوادگي و با ارائه بيش از 100 اثر وي به نمايش درآورد. پدر كومتي يكي از نئو‌امپرسيونيست‌هاي سابق سوئيس و مهم‌ترين معلم هنري آلبرتو بود. آگوست، عموي كومتي نيز يك هنرمند صاحب سبك به شمار مي‌رفت كه توانست يك سبك نقاشي منحصر‌به‌فرد در قالب لكه‌هاي رنگي و افكت‌هاي بصري قوي ايجاد كند. ديگر اعضاي خانواده اين هنرمند نيز به‌عنوان دستيار و مدل‌هاي نقاشي آلبرتو فعاليت مي‌كردند.
آنتا (مادر آلبرتو)، همسر و برادرش (برونو) كه به‌عنوان معمار سبك مدرنيسم در سوئيس فعاليت مي‌كرد همواره در آثار اين هنرمند- اعم از تابلوهاي نقاشي، طراحي‌ها و به‌ويژه تنديس‌هاي او- تكرار مي‌شوند؛ ضمن آنكه بدون كمك‌هاي تكنيكي ديگر برادرش ديه‌گو موفقيت بسياري از آثار كومتي در پاريس حاصل نمي‌شد؛ به همين دليل نخستين غرفه‌هاي اين نمايشگاه نيز با آثاري از پدر و عموي كومتي آغاز شده و به آثار آلبرتو ختم مي‌شود.
چينش اين آثار به‌گونه‌اي است كه آثار پدر و عمو در حالت گفت‌وگو با آثار آلبرتوي جوان قرار گرفته است. يكي از اين آثار تنديسي است كه آلبرتو از سر پدر خود طي سري تلاش‌هاي تاثير‌گذاري در قالب يك حجم انتزاعي ساخته است. بازديد‌كنندگان اين نمايشگاه مي‌توانند از آثار شكل‌گرفته به سبك سوررئاليسم اين هنرمند نيز كه تا‌كنون كمتر ديده شده است بازديد كنند.
اين آثار از بازديد‌كنندگان تقاضا مي‌كنند كه آنها را حركت دهند! لابد مي‌پرسيد چطور؟ به گفته هيات امناي نمايشگاه تلاش شده است محوريت اين نمايشگاه جهت‌گيري جديد كومتي به فضاي بيروني اشيا باشد؛ همچنان كه نقطه اوج نمايشگاه نيز به غرفه‌اي اختصاص داده شده كه در آن يكي از مجسمه‌هاي ريز او به نمايش گذاشته شده است. به ريزبودن اين مجسمه نگاه نكنيد چون با تمامي كوچكي‌اش توانسته از بالاي يك پايه بلند، بسياري از بازديد‌كنندگان را به سوي خود كشانده و تحت‌تأثير قرار دهد.
اينجا و در اين نمايشگاه مي‌توان قدرت و آرامشي را تجربه كرد كه هنر را تنها براي لحظات زودگذر خوشبختي به شكوفايي رسانده است. بازديد‌كنندگان اين نمايشگاه در حقيقت به اينجا احضار شده‌اند تا دورتادور مجسمه‌ها پرسه زده و آنها را از همه زوايا برانداز كنند و از مشاهده ابعاد تنديس‌ها به جزئيات برسند؛ به اينكه چگونه حركت يا همان تغيير ابعاد، اين امكان را براي كومتي فراهم كرده است كه به يك مقياس جسمي نرمال از آثارش دست يابد. وي تازه زماني‌كه تصميم گرفت يكي از مجسمه‌هايش را روي يك اتومبيل كوچك برقي قرار دهد (اتومبيلي كه او به‌طور اتفاقي از برادر‌زاده‌‌اش گرفته بود) به راه جديدي دست يافت و توانست بر فاصله‌اي كه نسبت به ديگران احساس مي‌كرد غلبه كند.

مجسمـه‌ها بـا چرخش‌هاي جزئي بدن
بازديد كنندگان، از خود حركت نشان مي‌دهند و به اين ترتيب با هر قدمي كه برمي‌داريم تا حد قابل توجهي تغيير مي‌كنند؛ براي همين اولف كوستر رئيس هيات امناي نمايشگاه بيلير از غرفه‌هايي باز با چشم‌انداز‌هاي رو به طبيعت استفاده كرده؛ درست مانند مسير آزاد دو با مانع كه در آن مجسمه‌ها و بازديد‌كنندگان توانسته‌اند غرفه منحصربه‌فردي را تشكيل دهند. اما ناگفته نماند كه هنر نقاشي نيز در اين ميان به‌عنوان ابزاري براي محك‌‌زدن حس اين هنرمند مورد استفاده قرار گرفته است. اين موضوع را مي‌توان از تابلوهاي رنگي و آتليه‌اي اين هنرمند دريافت كه در آنها مناسبات نزديك و گفت‌وگوهاي جاري در يك آتليه كوچك به تصوير كشيده شده است.
اين آتليه را جاكومتي در پاريس طي دهه‌ها اداره مي‌كرد اما بايد اعتراف كرد كه اين نقاش حتي زماني‌كه قلموي نقاشي به دست مي‌گرفت در دل، كماكان مجسمه‌ساز باقي مي‌ماند. درك سه‌بعدي فضا جزو علايق اوليه اوست و وي در اين عرصه به خلق آثار به‌ياد‌ماندني بسياري نايل شده است؛ ضمن آنكه نمايشگاه بيلير با يك سورپرايز واقعي (همان شگفتانه فرهنگستاني خودمان) منتظر بازديد‌كنندگان است.
كوستر رئيس هيات امناي نمايشگاه مي‌كوشد در يكي از غرفه‌ها اين مجسمه‌ساز را به‌عنوان يك طراح معرفي كند. زماني‌كه آلبرتو به سبك سوررئاليسم فعاليت مي‌كرد مجبور بود براي گذران زندگي خويش 100 اثر هنري براي جان ميشل فرانك، مهندس داخلي ساختمان‌هاي قشر ثروتمند پاريس طراحي كند كه بسياري از اين آثار به مرحله توليد نيز رسيدند. در ميان گلدان‌ها و لامپ‌هاي به‌جاي‌مانده از آن سال‌ها يك كيسه پارچه‌اي متعلق به سال 1930 به‌طور خاصي جلب توجه مي‌كند. اين كيسه يك محفظه كوچك است كه براي نگهداري كليد‌ها و لوازمي از اين دست به كار مي‌رود.
هر بازديد‌كننده‌اي دوست دارد اين كيسه پارچه‌اي را براي استفاده شخصي خود سفارش دهد. به گفته كارشناسان، اين اثر هنري به مجسمه‌هاي سوررئاليستي بسيار نزديك است و روشن مي‌كند كه سؤال كردن درباره فضاي داخلي يك سوژه - همان چيزي كه جاكومتي در آن زمان نمادهايي برايش خلق كرده بود- لوازم دم‌دستي را نيز تا حد بسيار زيادي تحت‌تأثير قرار داده است.
آلبرتو جاكومتي يكي از هنرمندان همه‌فن‌حريف است كه قبل از هر چيز با مجسمه‌هايش به شهرت جهاني دست يافته است.
مجسمه‌هاي او بيشتر به سبك سوررئاليسم خلق شده‌اند. جاكومتي در خلق آثارش بلندپروازي بسياري به خرج مي‌داد به‌طوري‌كه اغلب، هفته‌ها با كوچك‌ترين جزئيات ورمي‌رفت و سپس در پايان، همه‌چيز را يكباره رد مي‌كرد تا دوباره از نو شروع كند. و در اين اثنا وي به تصورات خود تا حد زيادي نزديك شده بود. كومتي همواره طي اين سال‌ها به دوستانش خبر مي‌داد كه اكنون به هدفش دست يافته است.
مجسمه‌هاي اين هنرمند همواره باريك و بلند بوده و ابعاد جسمي اغراق‌آميزي دارند. اثر بسيار مشهور جاكومتي كه تصوير آن روي اسكناس‌هاي 100 فرانكي هم ديده مي‌شود تنديس مردي است كه در حال گام‌برداشتن است. كنتراست موجود ميان حالت گام‌برداشتن و پاهاي متعادل اين تنديس ايستاده بسيار زياد است. اين مجسمه در حقيقت نوعي نمايش دور از ذهن حركت است. فعاليت اصلي اين هنرمند در قرن بيستم درك خاص او از فضاست.
موضوعات مورد علاقه وي برقراري ارتباط ميان خلأ در فضا و مجسمه‌هاي درون آن است؛ به اين ترتيب تنديس‌هاي ايستاده و گام‌بردارنده در اين فضا به‌طور مشترك با بازديدكنندگان به‌طور تداعي‌كننده، اصول وجود انسان را منعكس مي‌كنند. اين فضا و مجسمه‌هايش در حقيقت انعكاس تنهايي انسان مدرن است. جاكومتي در كنار خلق تنديس، به نقاشي نيز علاقه داشت و آثار بسياري را اعم از پرتره و طبيعت بي‌جان خلق كرد.
جاكومتي در نمايشگاه‌هاي هنري بسياري نظير داكيومنتا(بزرگ‌ترين نمايشگاه‌ هنرهاي تجسمي در آلمان) در سال 1959 و داكيومنتاي سوم در سال 1964 كه در شهر كاسل آلمان برگزار شد شركت كرده است. گسترده‌ترين و مهم‌ترين مجموعه آثار اين هنرمند امروزه در خانه هنري زوريخ سوئيس در معرض ديد بازديد‌كنندگان قراردارد.
www.art-magazin.de

 [1]


فراخوان جشنواره های داخلی
فراخوان جشنواره های خارجی
100 سال مجسمه سازی نوین جهان
جشنواره های بین المللی
مقالاتی پیرامون هنر و زیبایی شناسی
معرفی کتاب
مقاله شناسی
پایان نامه های مجسمه سازی

اخبار انگلیسی
مقالات انگلیسی


درباره ما
تماس با ما
info@iransculpture.ir
IranSculpture@yahoo.com