IranSculpture.ir
تحقیقی - خبری - پژوهشی جامع ترین سایت تخصصی هنر مجسمه سازی ایران
بازگشت مقالات پیرامون مجسمه سازان ایرانی
[1] ....................................................................................................................... [گفتگو با بیژن نعمتی‌شریف]
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
گفتگو با بیژن نعمتی‌شریف


نشریه مجسمه، انجمن مجسمه‌سازان ایران، شماره 5، ص 6ـ3
عنوان :
نویسنده:
مترجم:
منبع:
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

بیژن نعمتی‌شریف متولد 1326 در قائم‌شهر، عضو انجمن هنرمندان مجسمه‌ساز و عضو افتخاری انجمن هنرمندان نقاش ایران است. مدرک کارشناسی در رشته مجسمه‌سازی را از دانشکده هنرهای زیبا‌ی دانشگاه تهران در سال 1352 دریافت کرده است.
نامبرده در سال 1354 به عنوان طراح و سازنده عروسک‌های نمایشی به استخدام مرکز تأتر و تأتر عروسکی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان درآمده است. ایشان ضمن برگزاری 8 نمایشگاه انفرادی از آثار خود و شرکت در تعدادی از نمایشگاه‌های گروهی و حضور در دومین بینال بین‌المللی هنر پکن، هنرمند منتخب چهارمین بینال دوسالانه مجسمه‌سازی در سال 1384 نیز بوده است. طراحی و ساخت عروسک‌های بیش از 58 پروژه نمایشی و غیر نمایشی برای تأتر، تلویزیون و سایر مراکز فرهنگی و هنری، دریافت جایزه و لوح تقدیر از جشنواره‌های بین‌المللی نمایش عروسکی تهران، سابقه تدریس در دانشگاه‌های مختلف (به طور مقطعی از سال 1362 تا 1380)، طراحی و ساخت مجسمه‌های «درخت» و «مجسمه‌های کودکانه» برای سازمان زیباسازی از سوابق هنری ایشان محسوب می‌شود. با توجه به دوره‌های سه‌گانه کار هنری این هنرمند که از بخش‌های طراحی و ساخت عروسک‌های نمایشی و غیرنمایشی، نقاشی و مجسمه‌سازی تشکیل شده است، ما را به تأثیرات این سه هنر در آثار ایشان ترغیب می‌کند.
کمی از کار عروسک‌سازی و رابطه آن با نقاشی و مجسمه‌هایتان بگویید.
عروسک‌سازی را از سن پانزده سالگی شروع کردم و بعدها پس از استخدام در مرکز تأتر کانون در رابطه با پروژه‌های نمایشی این فعالیت را ادامه دادم بالطبع عروسک و به طور کلی فضای کار کودکانه تأثیر زیادی بر روحیه، نگرش، نقاشی و مجسمه‌هایم گذاشته است.
به سال‌های دانشگاه برگردم، اساتید شما چه کسانی بودند؟
در رابطه با کار عملی: آقایان پرویز تناولی، اردشیر ارژنگ و خانم ناهید سالیانی، در طراحی هم آقای پرویز کلانتری، در رابطه با درسی به نام دکور زنده یاد مرتضی ممیز، و در رابطه با تاریخ هنر آقای میرفندرسکی.
فکر می‌کنید امکانات آن دوران بیشتر بود و فضا جهت مجسمه‌سازی آماده‌تر بود یا الان یا اصلاً تفاوتی به وجود نیامده است؟
چون من از امکانات فعلی آتلیه مجسمه‌سازی دانشگاهها بی‌خبرم نمی‌توانم قضاوتی بکنم و با مقایسه‌ای داشتهباشم. ولی در مورد فضای هنری در دانشکده هنرهای زیبای تهران (فاصله سال‌های 47 ـ 52) می‌توانم چند جمله‌ای بگویم:
ببینید فعالیت هنری می‌بایست آزاد باشد و به شکل و شیوه خاصی محدود نشود و مشروط به قید و شرط خاصی نگردد. در آن دوره اگر در ابتدا شیوه سختگیرانه در رابطه با آموزش در دانشکده وجود داشت و از شیوه آکادمیک قرن هیجدهمی فراتر نمی‌رفت ولی پس از ا عتراض دانشجویان شیوه آموزش دگرگون شد و به سمت و سوی تمرینات مدرنیسم حرکت کرد البته اضافه کنم آن هم دلخواه نبود و یک‌جور مدرنیته پا در هوا غالب شد، به قول معروف نه به آن شوری شور و نه به این بی‌نمکی.
در ابتدای صحبت درباره عروسک‌سازی زمینه‌ای به ما دادید، فعالیت شما در ادامه به چه نحوی بود؟ چگونه به نقاشی و مجسمه‌سازی پرداختید؟
حدود 17 سال پیش همزمان با فعالیت نمایشی، نقاشی را به طور جدی آغاز و کمی پیش از بینال سوم ـ حدود پنج سال پیش ـ مجسمه‌سازی را مجدداً شروع کردم. به نحوی که نزدیک به سه سال است که نقاشی را کنار گذاشته و منحصراً به مجسمه‌سازی مشغولم. البته مجسمه‌ها جدا از نقاشی‌هایم نیست و رنگ وجه غالب آن است. به طوری که به جای مجسمه آن‌ها رامی‌توان نقاشی ـ مجسمه خواند. نقاشی‌هایم در مجموع فیگوراتیو و به شدت اکسپرسیو است و به زعم آقای روئین پاکباز: نئواکسپرسیونیسم. به عکس مجسمه‌ها، در مجموع انتزاعی و فانتزی است. به علاوه هم نقاشی‌ها و هم مجسمه‌ها حاوی عناصری از گرایش پست‌مدرنند و از منطق وحدت‌گرا، رسمی و کلیشه‌ای پیروی نمی‌کنند و اغلب گرایش‌های دوگانه و چندگانه‌ای دارند.
با وجود این که کارهای شما بسیار شخصی و ویژه‌اند، آیا در طول دوران کارتان ایده‌هایی هم گرفته‌اید؟ و یا تحت‌تأثیر هنرمندان دیگری بوده‌اید؟
اساساً تفکر هر فردی ادامه تسلسل تفکر بشری است. چگونه می‌توان هنرمندی را تصویر کرد که از پیشرفت‌ها و اتفاقاتی که در عرصه هنر رخ می‌دهد بی‌اطلاع باشد و در عین حال بتواند اثری پیش‌رفته خلق کند. هر هنرمندی در ابتدای فعالیت‌اش بالطبع تا مدتی تحت‌تأثیر دیده‌ها، گفته‌ها و شنیده‌های دیگران است. منتها این تأثیرات زمانی باید حل شود و اگر تا آخر ادامه یابد روشن است که به تکرار خواهد رسید. اولین نقاش مورد علاقه من «هانری روسو» بود. او دارای ذهنیت و تخیلی قوی بود. بیان ویژه و بکر او مرا تحت‌تأثیر قرار داده است، به خصوص تابلوی «شیر و مرد عرب» او را هنوز که هنوز است دوست دارم. دومین هنرمند مورد علاقه من «فرنال لژه» است کارهای او را به دلیل تختی رنگ‌ها، حجم نمایی و فضای نزدیک به گرافیک و پیام‌رسانی ناشی از آن بسیار دوست دارم علاوه بر این دو نفر، تحت تأثیر نقاشی‌های «فیلیپ کاستون» و مجسمه‌های «ژان دوبوفه» و «نیکی دوسن فام» نیز بوده‌ام. البته این تأثیرات حتی در همان حالت مقطعی و گذرایش متوجه صورت ظاهر و فرم آثار آنان بوده و هیچگاه کلیت تفکر آنان بر ذهن و عمل من غلبه نیافته است.
کاملاً درست است و همانطور که گفتید این تأثیرات در کارهای شما حل شده است. درباره وضعیت موجود مجسمه‌سازی چه نظری دارید؟
هنر مجسمه‌سازی در سال‌های اخیر چه به لحاظ کمی و چه به نظر کیفی پیشرفت زیادی داشته و برگزاری بینال‌ها به رقابت سالم بین مجسمه‌سازان دامن زده است. جوانان پرشور، علاقه‌مند و خلاقی پرورش یافته‌اند و مسن‌ترها هم فعال‌تر کار می‌کنند.
به خاطر وقتی که در اختیار ما گذاشتید تشکر می‌کنم.

 [1]


فراخوان جشنواره های داخلی
فراخوان جشنواره های خارجی
100 سال مجسمه سازی نوین جهان
جشنواره های بین المللی
مقالاتی پیرامون هنر و زیبایی شناسی
معرفی کتاب
مقاله شناسی
پایان نامه های مجسمه سازی

اخبار انگلیسی
مقالات انگلیسی


درباره ما
تماس با ما
info@iransculpture.ir
IranSculpture@yahoo.com